http://twitter.com/coskunbuktel

1992'de, DT'nin Yıldız Sahnesi'ni kapatan üçlü:

1) Kültür bakanı Fikri Sağlar

2) Bakan baş danışmanı Emre Kongar

3) DT genel müdürü Yücel Erten

AKP, tiyatroların "güvenlik gerekçesiyle" (ya da "bahanesiyle") kapatılabileceğini 18 yıldır biliyordu. AKP, bu yöntemi, Fikri Sağlar, Emre Kongar ve Yücel Erten'den öğrenmişti. Hatta Yücel Erten'den yalnızca güvenlik bahanesiyle sahne kapatmayı değil, fazlasını da öğrenmişti:

O zamanın DT genel müdürü Yücel Erten, Yıldız Sahnesi'nin kapatılmasına onay vermekle kalmamış; sahnenin kapatılmasına karşı çıkan, Yıldız Sahnesi'nin kapatılmaması için seyircilerden imza toplayan DT sahne amiri Ediz Baysal'ı disipline vermiş, Baysal'ın maaş kesintisiyle cezalandırılmasını da sağlamıştı. Yıldız Sahnesi kapatılmasın amacına yönelik mücadelesi nedeniyle maruz kaldığı bu haksız cezayı içine sindiremeyen DT sahne amiri Ediz Baysal, DT yönetimini mahkemeye vermiş, mahkemeyi kazanmış ve haksız yere ödediği cezayı Yücel Erten yönetiminden faiziyle birlikte çatır çatır geri almıştı.

Biz, sahne amiri Ediz Baysal'ın tiyatro kapatan yüksek yetkili vandallara karşı 1992'de verdiği mücadeleyi destekleyen ve duyuran tek yazar olmuştuk. (Bakınız: Coşkun Büktel, "Bir Politikacının Portresi: Yücel Erten", Gölge Tiyatro, sayı 11, Kasım 1997. Bu yazımız, "Türk Tiyatrosundan İnsan Manzaraları" adlı kitabımızda da yer almaktadır: Sayfa 380-457.)

Şimdi, "Bir Politikacının Portresi: Yücel Erten" başlıklı yazımızdan tadımlık bir parça aktaralım da, "güvenlik bahanesiyle" tiyatro kapatmayı kimler nasıl başlattı bir kez daha anımsayalım:

(...) Bakanlık, Yıldız Sahnesi'ni "güvenlik" gerekçesiyle kapatıyordu. Güvenlik önlemleri almak yerine. sahneyi halka yasaklayıvermek, elbette çok daha kolay, ucuz, pratik ve bir o kadar da antidemokratik bir yöntemdi. Ama Fikri Sağlar gibi, danışmanı Emre Kongar gibi, genel müdürü Yücel Erten gibi, demokrasi şampiyonu olarak tanınmayı becermiş kişiler için, kokusu pek fazla yayılmadıkça, antidemokratik yöntemlerin hiçbir sakıncası yoktu. Kokusunun pek fazla yayılmasına da izin vermeyeceklerdi. Ayrıca kamunun duyarsızlığına ve hafızasızlığına da zaten güvenleri tamdı.

Bu yazıyı baştan beri okuduysanız, Yıldız Sahnesi'ni Kültür bakanı Fikri Sağlar'a karşı savunan  sahne amiri Ediz Baysal'ın girişimine, Sağlar'ın genel müdür yaptığı Yücel Erten'in "aferin" demeyeceğini tahmin etmiş olmalısınız. Yücel Erten için Yıldız Sahnesi'ni savunmak mı daha önemliydi, Fikri Sağlar'a yaranmak mı? Bu sorunun cevabını biz vermeyelim. Biz somut olayları aktarmakla yetinelim. Cevap kendiliğinden ortaya çıkacak.

Raik Alnıaçık'ı biliyorsunuz: Aile dostu Nezihe Araz'ın "Savaş Yorgunu Kadınlar" adlı rezilliğini DT'ye öneren ve Yücel Erten'in himmetiyle kabul ettiren şahıs.

Sahne amiri Ediz Baysal; yukarıdaki dilekçeyi ("Yıldız Sahnesi Kapatılmasın!" konulu dilekçe. CB) 6 Kasım'da imzaya açmasından tam bir hafta sonra, Yücel Erten'in İstanbul Devlet Tiyatrosu müdürlüğüne "özenle" seçtiği işte o Raik Alnıaçık'tan, 13. 11. 1992 tarih ve 370/577/2833 sayılı şu yazıyı aldı:

EDİZ BAYSAL

ist. Dev. Tiy. Sahne Amiri

Müdürlüğümüzün sözlü uyarılarına rağmen görevli olduğunuz Yıldız Sarayı Tiyatrosunda oyundan sonra izinsiz ve yetkisiz olarak, Yıldız Tiyatrosu ile ilgili seyircilerle konuşma yaptığınız tespit edilmiştir.

Bu nedenle 13. 11. 1992 cuma gününden itibaren Yıldız Sarayı Tiyatrosundaki görevinizden alınarak yeni bir göreve kadar Merkez Sahne Amirliği emrinde görevlendirilmiş bulunmaktasınız.

Bilgi ve gereğini öenemle rica ederim.

Prof. Raik Alnıaçık

İstanbul Devlet Tiyatrosu Müdürü

İmza

İşte sevgili Yücel, senin döneminde sırf Yıldız Sahnesi'ni kurtarmaya çalıştığı ve seyirciye görüş açıkladığı için, bir sahne amirinin, senin "özenle" seçtiğin İstanbul müdürü tarafından önce sözlü olarak "uyarılması" ve daha sonra da, Yıldız Sarayı Sahnesi'ndeki görevine son verilerek "cezalandırılması" ile ilgili kapı gibi belgeyi burnuna dayıyorum. Ve şu laflarını yemen için tekrar önüne atıyorum: "Peki ama, benim Genel Müdürlüğüm döneminde, bu türden pek çok girişim olduğu halde, bu yüzden ceza almış bir tek kişi var mı? Yok! E ne oluyor peki? Niye bana tebelleş oluyorsun?" (Afiyet olsun, Yücel!)

(...)

(Kaynak: Büktel, "Türk Tiyatrosundan İnsan Manzaraları", sayfa 436-438. NOT: Bu kitabı okuyanlar, Yücel Erten gibi linççilerin, iftiralarla dolu o linç bildirisini neden imzaladıklarını gayet iyi anlıyorlar.)

("Açsalar bile güvenlik gerekçesiyle yine kapatırlar, olur biter" diyerek Feridun Çetinkaya ile Hilmi Bulunmaz'a defalarca belirttiğimiz tahminimizi tıpa tıp doğrular biçimde) "Güvenlik gerekçesiyle" kapatılan ve şimdilik, ebediyen kapatılmayacağını umduğumuz "Yeni" Muhsin Ertuğrul Tiyatrosu hakkında, A. Ertuğrul Timur'un Medya Faresi sitesinden aktardığı kapatılma haberine link veriyoruz (İnşallah biz link verdik diye Timur, eskiden hep yaptığı gibi, yine sayfayı silip bizi yalancı çıkarmaya kalkmaz):

HİÇ DE SÜRPRİZ OLMAYAN BİR HABER!

Harbiye Çok Amaçlı Salonu Açıldığı Gibi Kapandı!

Lütfen, TIKLAYINIZ!

İşte Feridun Çetinkaya'nın konuyla ilgili iki başlığı:

1. Vakit gazetesinin provokatif bir haberle hedef gösterdiği "Yala Ama Yutma" ekibi sağduyu çağrısı yaptı 2 Şubat 2010

2. Tiyatro Eleştirmenleri Birliği'nden Vakit gazetesine kınama, kamuoyuna çağrı      3 Şubat 2010

74 yaşına varmış olmasına rağmen hâlâ formunu koruyan ve saçları bile gayet gür "görünen"

Hilmi Yavuz diyor ki:

(...) "1994'te sosyal demokratlardan İstanbul Büyükşehir Belediyesi'ni seçimle devralan Refah Partisi de bu programı olduğu gibi korudu ve kapsamını daha da genişleterek uygulamayı sürdürdü Açıkça söylemek gerekirse Tayyip Erdoğan'ın azınlıkta olsalar da fevkalade etkin nüfuzlu ve kudretli İstanbul entelijansiyasını siyaseten karşısında olmalarına rağmen pasifize etme başarısını göstermesinde Kültür İşleri Daire Başkanlığı'nın ve elbette Daire Başkanı Şenol Demiröz'ün payı vardır"

(Hilmi Yavuz: "Zaman")

***

Peki Şenol Demiröz, "kudretli İstanbul entelijansiyasını pasifize etme başarısını" nasıl gösterdi?

Örneğin, tıpkı Hilmi Yavuz'un yaptığı gibi, Şenol  Demiröz de, İstanbul entelijansiyasının en yetenekli yazarı Coşkun Büktel'i aforoz edip, Büktel'i (gerekirse tıpkı linççilerin yaptığı gibi, iftiraya bile başvurarak) engellemeyi bir gelenek haline getirdi. İşte, Demiröz'ün, Büktel'e,  "Ölüleri Gömün"ü de içeren çeviri oyunları için, İBBŞT adına, kendi imzasıyla ve bir yıl gecikmeyle Mart 2000'de gönderdiği resmi cevabın tam metni:

Sayın Coşkun Büktel,
İstanbul Belediyesi Şehir Tiyatroları'na çevirerek göndermiş olduğunuz Frank Weekend'in Tenor, Alice Gerstenberg'in Dokundurmalar, Serafin ve Joaquin Alvarez Quintero'nun ortak çalışması Güneşli Bir Sabah, Irwin Shaw'un Ölüleri Gömün adlı oyunları okundu ve 19 Mart 1999 tarihli Repertuar Kurulu'nda değerlendirildi. Çevirilerinizin tiyatromuz Yönetim Kurulu'na önerilme-mesine karar verildi. Repertuar Kurulu'nun kararını bilginize sunar, çalışmalarınızda başarılar dilerim.
 

(ŞENOL DEMİRÖZ  İstanbul Belediyesi Şehir Tiyatroları Repertuar Kurulu Başkanı; İstanbul Anakent Belediyesi'nin önce Refah sonra Fazilet Partili kültür danışmanı)

İcraatı Hilmi Yavuz tarafından çok beğenilen Şenol Demiröz'ün yukarıda aktardığımız cevabına karşı, Cevat Çapan, Altan Erkekli, Memet Baydur, Mehmet Ege, Özlem Ersönmez, Cuma Boynukara, Selçuk Erez, Gürkan Gür, Nâlân Örgüt, Şahin Ergüney, Selim Gürata, İlhan Kantarcı, Metin Coşkun ve Hamdi Alkan'ın verdiği yazılı tepkileri okumak için, lütfen, TIKLAYINIZ!

GÜNCELLEME 27 OCAK 2010:

İtiraf ediyorum: Timur'un aşağıda linkini verdiğim yazısını çok üstünkörü okumuş ve sırf "de"leri/"da"ları ayırmayı öğrendiğini fark ettiğim için Timur'un "sonunda gayret edip Türkçe imlayı bile sökmüş ve bugün önümüze imla yanlışlarıyla kaynıyor olmayan" bir metin koyabildiğini yazmıştım. Timur'un yazısında beğendiğim diğer özellikler konusunda yeni bir şey söylememe gerek yok. Ama Hilmi Bulunmaz, Timur'un söz konusu yazısını, o kuyumcu titizliğiyle değerlendirmiş ve "de"leri/"da"ları öğrenmiş olmak dışında Timur'un Türkçe imlayı kavramak konusunda herhangi bir mesafe almadığını, söz konusu Timur metninin de tıpkı daha önceki Timur metinleri gibi yine "imla yanlışlarıyla kaynıyor" olduğunu, metindeki yanlışları kırmızıya boyayarak ve yeşil harflerle doğrularını yazarak, somut biçimde göstermiş.

Bulunmaz'ın Timur'u nasıl okuduğunu/düzelttiğini görmek için, lütfen, TIKLAYINIZ!

Bu linççiler A. Ertuğrul Timur'u nasıl "kafalayabildiler", oldum olası anlayamadım.

Sansürcü bir linççiden tiyatral iktidara karşı net tavır:

EVET VATAN CADDESİNE DE, BOĞAZ KÖPRÜSÜNE DE KARŞIYDIK, HARBİYE'DE YENİ ÇOK AMAÇLI SALONA DA KARŞIYIZ!

A. Ertuğrul Timur

COŞKUN BÜKTEL'İN SUNUŞU / 27 OCAK 2010:

Timur, fıkra Laz'ı zekâsıyla yaptığı (bize, yani bana ve Bulunmaz'a iftira etmeye varan) iğrenç saçmalıklarına rağmen, ondan nefret etmemizi bir türlü başaramadı, başaramıyor. Özellikle Hilmi Bulunmaz, linççiler arasındaki tek proleter olması nedeniyle Timur'a hep bir yakınlık duydu, duyuyor.

Ama Timur; sonunda gayret edip Türkçe imlayı bile sökmüş ve bugün önümüze imla yanlışlarıyla kaynıyor olmayan, üstelik yeni, enteresan, cesur ve ufuk açıcı bir yaklaşım dahi içeren bir metin koyabilmiş de olsa; (sanırım, serde o fıkra Laz'ı "kurnazlığının" var olması yüzünden) Timur'u kullanmayı bir an bile akıllarından geçirmemiş olan iki dürüst insan (Bulunmaz ve Büktel) tarafından kullanılmaya "kurnazca"(!) direnirken, Türk tiyatrosunun gelmiş geçmiş en ilkel ve en iğrenç unsurlarıyla (linççilerle) ittifak kurmaktan, can ciğer kuzu sarması olmaktan ve kendini onlara kullandırmaktan hiç sakınmadı/sakınmıyor.

Ya da son zamanlarda galiba biraz sakınıyor; diğer linççilerle arasına biraz mesafe koymaya başladığı anlaşılıyor. Bu sakınmanın Türkçe imlayı öğrenmesiyle aynı döneme raslamasını hayra yormak, "Timur uyanıyor, donanıyor!" demek isterdik. Ama ne yazık ki, biz ne zaman bu tür hayra yorma mesajları versek, Timur'un fıkra Laz'ı zekâsı derhal öne atılıp, Timur'un fıkra Laz'ı damarını kabartıyor ve onu, "Hayır, uyanmıyorum işte! Donanmıyorum işte!.. Kendimi kullandırıcam, işte!... Kendimi size değil,  linççilere kullandırıcam! Ben de linççiyim, işte, ben de linççiyim!... Var mı  ötesi?!" biçiminde özetlenebilecek tepkisel bir tavra itekliyor.

Kendisini şuraya veya buraya kullandırmasının bizim için hiçbir sakıncası ya da avantajı  bulunmadığını anladığı gün, Timur, burnunu boktan kurtarabilecek.

Timur'la bir kez daha ilgilenmemize yol açan Timur yazısına gelince:

Timur, yeni Muhsin Ertuğrul Sahnesi'ne (herhalde henüz görmediği için) neden karşı olduğunu açıklayamıyor ya da açıklamaya kalkışmıyor ama Boğaz köprüleri ile Vatan ve Millet caddelerine neden karşı olduğunu, düzgün bir imlayla, açık, anlaşılır bir Türkçe'yle, gayet mantıklı biçimde açıklamış. (Timur'a yalnızca şu itirazı yöneltebilirim: Gördüğüm bazı fotoğraflara dayanarak eskiden  şeytanların Vatan Caddesi'nde çelik çomak oynadığını ileri sürüp, Vatan ve Millet caddelerinin ilk açıldığı günlerde çok ıssız olduğu konusunda, Timur'un söylediklerine katılabilirim. Ama Timur, arabaları sayma oyunu oynadıklarını anlatarak, 1975'te bile bu caddelerin çok kalabalık olmadığını ima etmeye kalkışıyor ki, o zamanlar İstanbul'da yaşamakta olduğum için, gözlerimin tanıklığına dayanarak Timur'un o açıklamasını pek gerçekçi bulmadığımı söylemeliyim. Vatan pek değil ama Millet Caddesi o zamanlar da tıkanıyordu.)

Sansürcü ve Linççi Timur'un, iktidardan nemalanma çabası içermediği için, linççilerin yazdıklarından çok farklı görünen, okunmaya değer ve gayet yararlı yazısını okurlarımızın dikkatine sunuyoruz:    

Lütfen, TIKLAYINIZ!

Linççiler hâlâ vazgeçmiyor!

Lütfen, TIKLAYINIZ!

YİNE ÇETİNKAYA!...

Bu dönemde her şeyi Feridun Çetinkaya

www.tiyatrofanzini.blogspot.com

adlı sitesinde yazıyor ve Coşkun Büktel ile Hilmi Bulunmaz, Çetinkaya'nın sitesine gerekli linkleri vererek, Türk tiyatrosunun vandallarca örtbas edilmeye çalışılan vahim gerçeklerini okurlara ulaştırmayı başarıyorlar.

Linççi tiyatro yayıncıları ise, Çetinkaya'yı ve onun teşhir ettiği vahim gerçekleri görmezden gelme politikaları yüzünden, İstanbul DT müdürü Şakir Gürzumar'ın İskender Pala'ya verdiği o çok sert, tarihi cevap yazısını bile, (sırf Çetinkaya'nın sitesinde yayınlanmış olması nedeniyle) haber yapamıyorlar. Linççi tiyatro yayıncıları, tiyatromuzun vahim gerçeklerini okurlara aktarmak yerine, o vahim gerçekleri sansürlüyor; o vahameti yaratan kurum ve kişilere, sırf reklam ya da başka menfaatler beklentisi gereğince, yıkama/yağlama hizmeti vererek, okurları dezenforme ediyorlar. 

İşte Çetinkaya'nın tiyatrofanzini.blogspot.com adlı sitesinden 3 yeni başlık daha:

1) 22 Ocak 2010

2) 20 Ocak 2010

3) 19 Ocak 2010

                  Pala                                                          Gürzumar

İstanbul DT müdürü Şakir Gürzumar,

DT'yi kapatacak kültür bakanı arayan Prof. İskender Pala'yı,

Feridun Çetinkaya'nın tiyatrofanzini.blogspot.com adlı sitesinde "fena halde" cevapladı:

BOL KEPÇEDEN SALLAYAN PROF!

Öfkesini gizlemeye gerek duymayan Gürzumar'ın, (yayınlamak için Çetinkaya'nın editörlüğüne emanet ettiği) tokat gibi çarpıcı, önemli ve tarihi yazısını okumak için, lütfen...

TIKLAYINIZ!  

Yeniden eskiye doğru kronolojik sırayla:

2) Muhsin Ertuğrul Sahnesi'nin bir an önce açılması için sürdürdüğümüz fikri takip sonuç verdi: Açılışın gecikmesi ve yeni açılış tarihine ilişkin talep ettiğimiz resmi açıklama nihayet yapıldı

  YENİ / 3 Ocak 2010 
 

 

3) İftiracı, linççi ve sansürcü tiyatro yayıncısının pişkini, "Bahar temizliği" yapar kış günü
  YENİ / 1 Ocak 2010 

 

 

4) Kültür ve Turizm Bakanı Ertuğrul Günay da "Harbiye Muhsin Ertuğrul Sahnesi’ni 'Bu yıl bitmeden, 2010 yılına geçmeden' hizmete açacağız" sözünü tutamadı
  YENİ / 1 Ocak 2010 

Ali, Memo, İbo ve Kemal hoca, Kerem'in şakağına silah dayamış olan Saffet'i durdurmaya çalışıyorlar.

***

Kemal hoca, derslerde siyasal konulara dair niye hiç konuşmadığını soran öğrencilere cevap veriyor.

Büktel'in yazdığı sahneleri okumak için...

TIKLAYINIZ!

İftiracı, linççi ve sansürcü tiyatro yayıncısının pişkini, "Bahar temizliği" yapar kış günü...

FERİDUN ÇETİNKAYA / 1 Ocak 2010

Çetinkaya'nın, bu (gayrı resmi) "tarihi" yazısının tam metni, kendi sitesi tiyatrofanzini.blogspot.com'da...

KAÇIRMAYIN!   

HARBİYE MUHSİN ERTUĞRUL SAHNESİ'Nİ "BU YIL BİTMEDEN, 2010 YILINA GEÇMEDEN" HİZMETE AÇACAĞIZ DİYEN KÜLTÜR VE TURİZM BAKANI ERTUĞRUL GÜNAY SÖZÜNÜ TUTACAK MI?

Feridun Çetinkaya / 23 Aralık 2009

Çetinkaya'nın, bu ustaca yazılmış, gerekli ve yürekli son yazısının tam metni, kendi sitesi tiyatrofanzini.blogspot.com'da...

KAÇIRMAYIN!   

Kısaca

BİR BÜKTEL KRİTERİ

Efendiler, yazar, ressam, müzisyen, mimar, oyuncu, yönetmen, vb. olabilirsiniz ama ezilenler karşısında ezeni, iftirayla gerçek karşısında iftirayı destekliyor, hatta yalnızca tarafsız kalıyor iseniz; sanatçı olmak için uygun ve yeterli bir kişiliğe sahip değilsiniz demektir; kişilik zaafınıza rağmen sanatçı olmak iddianızda ısrar ederseniz, sonunda, en iyi ihtimalle bir "marifetli maymun" olabilir; çok büyük bir ihtimalle ise, yalnızca "maymun" olduğunuzu fark edersiniz.

Coşkun Büktel/24 Aralık 2009

İFTİRA VE LİNÇ İMZACISI ÜSTÜN AKMEN'İN BAŞKANLIK ETTİĞİ "TİYATRO ELEŞTİRMENLERİ BİRLİĞİ"NDEN İKİYÜZLÜLÜK VE ARSIZLIK ŞAHİKASI BİR BİLDİRİ

Feridun Çetinkaya / 19 Aralık 2009

(...) Burak Caney takma adlı tiyatro ve insanlık düşmanı internet sapığının, tiyatro yazarı Coşkun Büktel ile tiyatrocu Hilmi Bulunmaz’ı hedef alan her türlü alçakça ve kalleşçe yüzkarası kirli faaliyetlerini ve iftiralarını bugüne dek açık adıyla desteklemekte sakınca görmemiş olan, hatta Burak Caney sapığının korsan internet sitesinde açık adıyla köşe yazarlığı yapmış olan Üstün Akmen gibi bir ismin başkanlık ettiği Tiyatro Eleştirmenleri Birliği’nin, sadece bu bildirisinin değil, böyle bir kişinin başkanlık ettiği bir kurum olması hasebiyle kendisinin de osuruk kadar bile “ağırlığı”, ciddiyeti, değeri ve itibarı olmadığı, olamayacağı açıktır.

Tiyatro Eleştirmenleri Birliği’ni ve “Tiyatrocularımızı, tiyatrocu olma ciddiyetine davet ediyoruz” başlıklı bildirisini nitelerken neden özellikle “osuruk” gibi pek de güzel çağrışımları olmayan bir sözcük kullanmayı seçtim? (...)

 

Yukarıda tadımlık olarak aktardığımız iki paragrafta bile görülebildiği üzere, linççilerin ölçü ve sınır tanımaz arsızlığı, lokum gibi yumuşak başlı, sakin ve "efendi çocuk" Feridun Çetinkaya'yı "dinamit lokumuna" çevirdi.  Çetinkaya'nın, bu en çarpıcı son yazısının, oldukça doyurucu uzunlukta tam metni, kendi sitesi tiyatrofanzini.blogspot.com'da...

KAÇIRMAYIN!   

Eğer bu haber, bir tiyatro sitesi için haber olamıyorsa, o site, tiyatro severlerin temiz menfaatleri için değil, site sahiplerinin kirli menfaatleri için yayın yapıyor demektir. 

DİĞER TİYATRO YAYINCILARI, OKURLARDAN İŞTE BU ACI GERÇEKLERİ, BU ÖNEMLİ "BELGELERİ" SAKLIYOR VE BU ÖRTBAS ETKİNLİĞİNE "TEMİZ YAYINCILIK" ADINI VERİYORLAR:

Aşağıdaki haberi on yıldır, Hilmi Bulunmaz'ın tiyatroyun sitesi dışında hiçbir tiyatro dergisi ve sitesi haber vermedi, hâlâ da vermiyor

Coşkun Büktel'in Irwin Shaw oyunu "Bury The Dead"den yaptığı "Ölüleri Gömün" adlı çeviri için, 1999 yılında, demişlerdi ki:

Ölüleri Gömün'ün ilk okuma provasını unutamıyorum. Otuz kişi kadardık. Sadece okumakla bile, hepimiz müthiş etkilenmiştik. Aramızdan bazıları, kontrollerini kaybedip, göz yaşları içinde kalmıştı.

(GÜRKAN GÜR Oyun yazarı / Yıldız Üniversitesi Oyuncuları'nca sahnelenen "Ölüleri Gömün" prodüksiyonunun yönetmeni.)

Theope'nin yaratıcısı olan Coşkun Büktel, çevirilerinde bile farkını ve yaratıcılığını derhal hissettiriyor. Ölüleri Gömün adlı çevirisinde, sahne dilini, her zaman olduğu gibi, yine bir virtüöz ustalığıyla kullanmış. Bana öyle geliyor ki, herhangi bir insan bile, en sıradan insan bile, eğer orman kaçkını bir barbar değilse, Ölüleri Gömün çevirisini, heyecan duymadan okumayı, asla başaramaz.

(NÂLÂN ÖRGÜT DT sanatçısı / Van Devlet Tiyatrosu Müdürü)

Coşkun Büktel'in çevirdiği oyunlardan oluşan Eleştiren Oyunlar başlıklı kitabın kapağında, şu iddialı ve kışkırtıcı ibare yer alıyor: "Türkçe'yi en iyi kullanan oyun yazarından en yetkin yazarların, en yetkin çevirileri." Bu yargıya tümüyle katılıyorum. Çok iyi seçilmiş, ve Türkçe'de benzeri olmayan bir yetkinlikle çevrilmiş oyunlar. Hele "Ölüleri Gömün", müthiş!...

(İLHAN KANTARCI Ankara Devlet Tiyatrosu Sanatçısı)

Irwin Shaw'un "Bury The Dead" adlı oyunu, dünya tiyatro edebiyatında yerini sağlam biçimde almış, bizim savunmamıza hiç ihtiyacı olmayan çağdaş bir klasiktir. Coşkun Büktel'in "Ölüleri Gömün" adlı çevirisi ise, Shaw'un oyunundaki heyecan verici tüm özellikleri, Shaw'a layık bir başarıyla Türkçe'de canlandırıyor.

(CEVAT ÇAPAN  Şair/Çevirmen / İngiliz Edebiyatı ve Amerikan Tiyatrosu Profesörü)

Ölüleri Gömün, savaşa ve militarizme karşı şiirsel ve yaratıcı bir destan. Türkiye'nin bu oyuna şiddetle ihtiyacı var. Ve ne mutlu Türk tiyatrosuna ki, Ölüleri Gömün'ün Türkçe'de nefis bir çevirisi var. Tüm tiyatrocular, Coşkun Büktel'e minnettar olmalıyız.

(HAMDİ ALKAN Yıldız Teknik Üniversitesi Oyuncuları Genel Sanat Yönetmeni)

"Ölüleri Gömün" konusu, içeriği, teması ve başarılı çevirisiyle çok çarpıcı ve önemli bir oyun.

(ALTAN ERKEKLİ  Ankara Sanat Tiyatrosu, AST, oyuncusu)

Irwin Shaw'un Ölüleri Gömün adlı oyunu, özellikle içinden geçmekte olduğumuz dönemde, konusuyla ve Coşkun Büktel tarafından yapılmış çevirisiyle, her tiyatronun repertuarına onur verecek bir oyun. Ayrıca belirtmeliyim ki, ödenekli tiyatrolarımızda tiyatro ile ilgili kararların altında "partililerin" değil, "tiyatrocuların" imzası olmalıdır.

(MEMET BAYDUR  Oyun yazarı)

"Ölüleri Gömün"ü oynamamak, tiyatral bir suçtur. Harika bir oyun ve oyundan hiç de aşağı kalmayan şiirsel bir çeviri. Seçimi ve çevirisi için Coşkun Büktel'i kutluyorum.

(TOROS ÖZTÜRK  Oxford University Press Eğitim Direktörü)

Coşkun Büktel'in Irwin Shaw'dan çevirdiği Ölüleri Gömün adlı o sarsıcı oyunu sesli olarak okurken, duyduğum tiyatral heyecanla tüylerimin ürperdiğini fark ettim. Büktel'in Türkçesiyle konuşmak bir oyuncu için şampanya içmek gibi nefis bir deneyim.

(ÖZLEM ERSÖNMEZ  Ankara Devlet Tiyatrosu oyuncusu)

Coşkun Büktel'e hak veriyorum: "Ölüleri Gömün, savaşı ve militarizmi destekleyenlere karşı dünya tiyatro repertuarında yer alan en yaratıcı, en sarsıcı, en vurucu, en soylu cevaptır". Kafasının içinde beyin yerine pirzola bulunmadıktan sonra, bir insanın böyle bir oyunu, üstelik de Coşkun Büktel çevirisinden, okuyup da beğenmeyebileceğini, düşünemiyorum.

(CUMA BOYNUKARA  Oyun yazarı)

Ölüleri Gömün'ün bazı çağdışı kafalarca gömülmeye kalkışılması, ben merkezci kişisel bir tavır olmaktan öteye gidemez. Sanatın ortak yaratımcılığına inananların bu engeli yan yana gelerek çok kısa sürede aşacaklarına inanıyorum. Ölüleri Gömün adlı oyunun ve çevirisinin değeri bu inancımı ayrıca güçlendiriyor.

(MEHMET EGE  Oyuncu ve yönetmen / Devlet Tiyatrosu Eski Genel Müdürü)

Sevgili Coşkun Büktel,
Irwin Shaw'un, dünya tiyatrosundaki seçkin yapıtlar arasında yer alan Ölüleri Gömün adlı piyesini, temiz ve akıcı bir Türkçe ile repertuarımıza kazandırmanız beni mutlu etmişti. Şimdi, (Kenan Işık yönetimindeki CB) İstanbul Şehir Tiyatrosu'nun bu oyunu reddettiğini öğrendim. Ret yazısının altındaki imzanın (Şenol Demiröz CB) sanatla ne tür bir ilişkisi olduğu konusunda bir bilgim yok. Kendisi bir sanatsever olabilir, ancak sanatsal bir konuda karar verebilmek için, bu, yeterli bir kriter değildir. Ülkemizin en eski tiyatrosu olan bu kurumun oyun seçiminde, "sanatçı" kariyeri tartışmaya açık olmayan kişilerin söz sahibi olması, vazgeçilmez talebimiz olmalıdır. Bu konuda yapılacak her türlü çalışmaya elimden geldiğince katkıda bulunacağımı bilmenizi isterim. Dostlukla.

(METİN COŞKUN  Ankara Sanat Tiyatrosu, AST, oyuncusu / Yeni Tiyatro kurucusu ve sanat yönetmeni)

(...) Oyun, sadece harbe karşılığı nedeniyle değil, konunun zekice incelenmesi ve diyalogların sürükleyiciliği açısından da dünya oyun edebiyatının önemli bir yapıtıdır.
Büktel, bu oyunu gayet güzel bir Türkçe'ye çevirmiş, bunu yaparken de okuyacak ve izleyeceklerin en güç beğenenlerini bile doyuracak bir ürün oluşturmuştur.
Bir çok sıradan, kof yapıtın sergilendiği tiyatrolarımızın repertuarlarında arada sırada böyle nitelikli eserlerin de yer almasını dilerim.

(SELÇUK EREZ  Yazar / İstanbul Şehir Tiyatroları Yönetim Kurulu eski üyesi)

Ölüleri Gömün adlı çeviriniz dramaturgi raporu ile birlikte incelenerek Edebi Kurul'un 26/12/1998 gün ve 1421 sayılı toplantısında kabul edilmiştir. Bilgilerinizi rica eder, yeni çalışmalarınızı bekler, başarılar dilerim. Saygılarımla.

(ÖZDEMİR NUTKU DT Edebi Kurul Başkanı / Çevirmen / Tiyatro profesörü)

Sayın Coşkun Büktel,
İstanbul Belediyesi Şehir Tiyatroları'na çevirerek göndermiş olduğunuz Frank Weekend'in Tenor, Alice Gerstenberg'in Dokundurmalar, Serafin ve Joaquin Alvarez Quintero'nun ortak çalışması Güneşli Bir Sabah, Irwin Shaw'un Ölüleri Gömün adlı oyunları okundu ve 19 Mart 1999 tarihli Repertuar Kurulu'nda değerlendirildi. Çevirilerinizin tiyatromuz Yönetim Kurulu'na önerilme-mesine karar verildi. Repertuar Kurulu'nun kararını bilginize sunar, çalışmalarınızda başarılar dilerim.

(ŞENOL DEMİRÖZ  İstanbul Belediyesi Şehir Tiyatroları Repertuar Kurulu Başkanı; İstanbul Anakent Belediyesi'nin önce Refah sonra Fazilet Partili kültür danışmanı)

"Ölüleri Gömün" hakkında, başka neler dendiğini okumak için, lütfen, haber yazımıza...

TIKLAYINIZ!

TÜRKİYE TİYATROLARI GÜÇ BİRLİĞİ GİRİŞİMİ FALAN DEĞİL, BASBAYAĞI "TÜRKİYE TİYATROLARI SUÇ BİRLİĞİ GİRİŞİMİ"

Feridun Çetinkaya / 10 Aralık 2009

 
 

Burak Caney adlı tiyatro ve insanlık düşmanı internet sapığından üreyen ve Türkiye tiyatrosunda uzun bir süredir “Cadı Kazanı” kaynatarak, “düşman” icat edip iftira ve linç kampanyaları düzenleyerek, bir çeşit güç odağı, kerameti kendinden menkul fetva makamı, bir çeşit astığım astık kestiğim kestik çetesi haline gelmeye çalışan “Türkiye Tiyatrolar Birliği” ve “Türkiye Tiyatro Kurultayı” adlı yapılanmaların kirli yüzlerini ve kirli faaliyetlerini “Türkiye Tiyatrolar Birliği değil ‘Türkiye Tiyatrolar Çiğliği’: Türkiye Tiyatro Kurultayı değil ‘Türkiye Linçsever Tiyatrolar Kurultayı’” başlıklı yazımda teşhir etmiştim.

Söz konusu iftiracı ve linçsever tiyatrolar ve tiyatrocular, ipliklerini pazara çıkaran, kirli yüzlerini faş eden  “Türkiye Tiyatrolar Birliği değil ‘Türkiye Tiyatrolar Çiğliği’: Türkiye Tiyatro Kurultayı değil ‘Türkiye Linçsever Tiyatrolar Kurultayı’” başlıklı yazımın ardından, bir kez daha yeni bir "naylon örgütlenme" girişiminde bulunup, bir kez daha  "tabela" değiştirerek kendilerine bu sefer de, "Türkiye Tiyatroları Güç Birliği Girişimi" adını taktılar.

Burak Caney adlı tiyatro ve insanlık düşmanı internet sapığından üreyen ve Türkiye tiyatrosunda uzun bir süredir “Cadı Kazanı” kaynatarak, “düşman” icat edip iftira ve linç kampanyaları düzenleyerek, bir çeşit güç odağı, kerameti kendinden menkul fetva makamı, bir çeşit astığım astık kestiğim kestik çetesi haline gelmeye çalışan bu iftiracı ve linçsever tiyatrocuların bir "güç birliği" değil de apaçık bir "suç birliği" olduğu ortadadır. Bu nedenle iftiracı ve linçsever tiyatrocuların bu örgütlenme çabasına da, "Türkiye Tiyatroları Güç Birliği Girişimi" değil Türkiye Tiyatroları Suç Birliği Girişimi demek daha doğru olacaktır.

Tıpkı "Tiyatro Yayıncıları Birliği" tabelası altında "naylon örgütlenme" ve çeteleşme faaliyetlerini sürdüren, iftiracı, sansürcü ve linççi tiyatro yayıncılarının suç birliğine, suçortaklığına "Tiyatro Yayıncıları Birliği"nden çok Tiyatro İftiracıları ve Yalancıları Birliği -TİYAB adının daha çok yakıştığı gibi.

İftiracı ve linçsever tiyatroların/tiyatrocuların bu çeteleşme faaliyetlerine neden Tiyatro İftiracıları ve Yalancıları Birliği (TİYAB) ve Türkiye Tiyatroları Suç Birliği Girişimi adlarını vermeyi uygun gördüğümü daha iyi anlamak için Coşkun Büktel'in kişisel internet sitesindeki, tiyatro ve insanlık düşmanı "Burak Caney" ve "Tarih hepinizin suratına tükürecek!" başlıklı "Linç İmzacıları Listesi" sayfalarını ziyaret etmek bile başlıbaşına yeterli olacaktır.

 

Feridun Çetinkaya'nın kısa ama çok çarpıcı son yazısının tam metni, kendi sitesi tiyatrofanzini.blogspot.com'da...

KAÇIRMAYIN!   

LİNÇÇİ TOBAV'DAN ERTUĞRUL GÜNAY'A KARŞI AÇIKLAMA!

İftiralarla dolu linç bildirisini yalnızca genel başkan Tamer Levent olarak imzalamakla yetinmemiş, ayrıca örgüt olarak da imzalamış olan TOBAV mensubu linççiler, ne tiyatral yetkinlik ve uzmanlığa, ne de "sivil" toplum kuruluşu olduğunu iddia etme hakkına sahiptir. Çünkü "linççi iftiracılar" sivil (medeni) olamaz, sivil sayılamazlar.

Ama TOBAV yetkilileri, TOBAV'ın "kirli siciline" (linççiliğine) aldırmaksızın, Kültür Bakanı Ertuğrul Günay'a akıl vermeye kalkışıyor ve ismini anmaksızın Günay'ı suçladıkları yeni açıklama metninde, kendilerine (yani linççilere) danışmak ve kendilerinin (yani linççilerin) "uzmanlığından"(!) yararlanmak gereğini duymadığı için, kendi (linççi) anlayışları doğrultusunda Günay'ı yönlendirmeye çalışıyorlar. Yani TOBAVcılar, aslında devlet müdahalesine karşı çıkmak için mücadele etmiyor; yalnızca, devlet müdahalesi kendilerine bütçe akıtmaktan ibaret kalsın diye, bir de tabii (halkın cebinden kendilerine akıtılmış onca paraya rağmen) yapılan kötü tiyatroya ve DT'yi koca bir "gecekondu" haline getirmiş cahilce/beceriksiz uygulamalara müdahale edilemesin diye, mücadele ediyorlar.

Oysa mantık, sağduyu ve biz diyoruz ki:

Kültür Bakanlığı tiyatral konularda TOBAV gibi linççileri muhatap almadığı için değil, ancak gerçek tiyatro insanlarını muhatap almadığı için suçlanabilir; suçlanmalıdır. Bir "kültür" bakanlığı için TOBAV gibi linççi ve iftiracı bir örgütü muhatap almamak değil, asıl "muhatap almak" suç olurdu.

Linççi TOBAV'ın Bakan'ı suçlayan cahilce açıklamasını (imla yanlışları Hilmi Bulunmaz'ın "müdahalesiyle" kırmızıya boyanmış olarak) okumak için, lütfen...

TIKLAYINIZ!

Tiyatro sitelerimizin değerli sahipleri!...      Değerli eleştirmen ve akademisyenlerimiz!...

Lütfen, gözlerinizi daha sıkı yumunuz!     Lütfen, kulaklarınızı daha sıkı tıkayınız!